اقتصاددانان فدرال رزرو دالاس تخمین می‌زنند که سپرده‌های توکنیزه می‌توانند ظرفیت بانک‌های ایالات متحده برای نگهداری ریسک نرخ بهره بلندمدت را حدود ۷۰۰ میلیارد دلار کاهش دهند اگر پس‌اندازکنندگان ۱۰٪ نسبت به نرخ‌ها حساس‌تر شوند، رقمی که توسط Foresight News گزارش شده است. یک سناریوی جداگانه کاهش را حدود ۵۸۰ میلیارد دلار می‌گذارد اگر سپرده‌ها ۱۰٪ زودتر از بانک‌ها خارج شوند.

محاسبات فرض می‌کنند که سپرده‌ها به طور متوسط به مدت چهار سال در بانک‌ها باقی می‌مانند و آنچه به عنوان سایر سپرده‌ها شناخته می‌شود، در حال حاضر حدود ۸۰٪ از معرض ریسک نرخ بلندمدت صنعت را پشتیبانی می‌کند. محققان می‌گویند سپرده‌های توکنیزه می‌توانند وجوه را به زنجیره منتقل کنند، پرداخت‌های برنامه‌ریزی شده و تسویه‌حساب در زمان واقعی را امکان‌پذیر کنند و می‌توانند به پس‌اندازکنندگان جستجوگر بازده اجازه دهند تا تقریباً به‌طور آنی بانک‌ها را تغییر دهند.

آن‌ها هشدار می‌دهند که قراردادهای هوشمند و عوامل هوش مصنوعی می‌توانند چنین حرکاتی را خودکار کنند، که می‌تواند چسبندگی سپرده‌ها را تضعیف کرده و هزینه‌های تأمین مالی بانک‌ها را افزایش دهد، که به نوبه خود می‌تواند بر هزینه‌های وام‌گیری برای خانوارها و کسب‌وکارها تأثیر بگذارد.

یک مطالعه در مورد شبکه پرداخت‌های آنی Pix برزیل نشان داد که استفاده بیشتر از این سیستم باعث شده است بانک‌های محلی دارایی‌های بیشتری را به صورت نقد نگه دارند و مقیاس واسطه‌گری اعتباری را کاهش دهند. Clearing House در حال توسعه یک شبکه تعامل‌پذیری سپرده‌های توکنیزه برای تسویه‌حساب بین‌بانکی است، با مشارکت بانک‌هایی از جمله Bank of America، Citigroup و Wells Fargo.